ကဗ်ာမေလး

ကဗ်ာမေလးေရးတာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္... အရွင္ဇဋိလ-က၀(သီတဂူဓမၼကထိက)ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေလးကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးတာပါ။
အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

စာေရးသူအေနနဲ႔ တစ္ခါမွ စာမေရးဖူးေလေတာ့ “ဒီေဆာင္းပါးေလးေရးရတာ အဆင္မွေျပပါ့မလားလို႔ စိုးရိမ္စိတ္ျဖစ္မိတယ္။” ဒါေပမယ့္ စာေရးသူတို႔၏ ဆရာျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာပညာသီဟ၏ တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္ရယ္ - ႏွလံုးသားထဲမွာ ေရတန္ဖိုးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးကို Fresher Welcome စာေဆာင္မွာ ေရးခ်င္စိတ္က ျပင္းထန္ေနတာရယ္ - အဲဒါေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲကလာတဲ့ အတိုင္းပဲ ခ်ေရးလိုက္တာပါ.။ စာဖတ္သူေတြကို ဆြဲေခၚသြားႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္မ်ိဳးနဲ႔ မေရးႏိုင္တာကိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္.. ႏွလံုးသားထဲက လာတဲ့စကားေတြမို႔ ႏွလံုးသားနဲ႔ပဲဖတ္ၾကပါ။
“ေဟ့ မလုၾကနဲ႔ေလ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဲဒီလိုေတြ လုေနၾကရင္ေတာ့ ေ၀ေပးမွာမဟုတ္ဘူး..၊ ဟာ ဟိုအဘြား ဘယ့္ႏွယ့္ေၾကာင့္ ပံုးကို ေရွ႕ဆံုးက လာတန္းစီရတာလဲ..ကိုယ့္အလွည့္နဲ႔ကိုယ္မို႔ ဟိုး ေနာက္ဆံုးနားက တန္းစီပါ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း အကုန္လံုး ညီညီမွ်မွ်ရေစခ်င္လို႔ ေျပာတာပါခင္ဗ်ာ”၊
အဲဒီစကားသံေတြကေတာ့ ပဲခူးတိုင္း က၀ၿမိဳ႕နယ္ထဲက ႐ြာတစ္႐ြာမွာ ေရေပးေ၀လွဴဒါန္းေနတဲ့ အသံေတြပါ၊ ၿမိဳ႕ေပၚက ေစတနာရွင္အဖြဲ႕ေတြက ေသာက္သံုးေရ ျပတ္လပ္ေနတဲ့ ႐ြာေတြကို ေရလွဴၾကတဲ့အခါ တိုးေ၀ွ႔ၿပီး ေရလုေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႔ ေရေပးေ၀ေနတဲ့ သူေတြရဲ႕ စကားသံေတြပါပဲ၊ ထိုအသံေတြကို ၾကားရတဲ့အခါ စာေရးသူရဲ႕ ရင္ထဲမွာ နာက်င္မႈ ေ၀ဒနာနဲ႔အတူ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကိုပါ အတြဲလိုက္ရလိုက္ပါတယ္..၊ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အဓိကအသံုးျဖစ္တဲ့ေရ ျပတ္လပ္ေနတာကို ေတြ႕ရလို႔ ၀မ္းနည္း နာက်င္ရေပမဲ့ ေစတနာရွင္တို႔ရဲ႕ လူသားခ်င္းကူညီေနမႈေတြကို ေတြ႕ရျပန္ေတာ့လည္း ၀မ္းသာရျပန္တယ္.၊ ေရအလွဴရဲ႕ အက်ိဳးတရားဟာ အလွဴေပး အလွဴခံ ႏွစ္ဦးလံုးအေပၚမွာ အေတာ္ေလး ထိထိေရာက္ေရာက္ရွိလွပါတယ္.၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က တစ္ခါတုန္းက တကၠသိုလ္မွာဆိုတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေလးကိုၾကည့္ေတာ့ ဇာတ္၀င္ခန္းေလး တစ္ခုကို သတိရမိတယ္၊ အဲဒီမွာ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ ဘတ္စကက္ေဘာသမားတစ္ေယာက္ကို မင္းသားနဲ႔မင္းသမီးက ေစတနာ၀န္ထမ္းအျဖစ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ဇာတ္၀င္းခန္းေလးပါပါတယ္၊ မင္းသားက ခင္ဗ်ားဘ၀မွာ အခုခ်ိန္ဘယ္အရာကို အတမ္းတ သတိတရအျဖစ္ဆံုးလဲလို႔ ေမးတဲ့အခါမွာ ခုနက ႏိုင္ငံေက်ာ္ ဘတ္စကက္ေဘာသမား ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ေ၀ဒနာရွင္က “ဘတ္စကက္ကစားၿပီးလို႔ ေမာပန္းေနတုန္းမွာ ေသာက္လိုက္ရတဲ့ ေအးျမၾကည္လင္တဲ့ေရၾကည္ေလးတစ္စက္ကို သတိရတယ္-အဲဒီထက္ေကာင္းတဲ့ အရသာ ဘာရွိဦးမလဲဗ်ာ”လို႔ ျပန္ေျပာတယ္..၊ အဲဒီဇာတ္၀င္ခန္းေလးကို ၾကည့္လိုက္ရစဥ္က ဘယ္လိုမွ မခံစားခဲ့ရဘူး။ အခု ေတာဘက္ေတြမွာ ေရျပတ္ေနလို႔ အတိဒုကၡ ေရာက္ေနတဲ့ သူေတြကို ေတြ႕ေတာ့မွ ခုနက ဇာတ္၀င္ခန္းေလးကို ႐ိုက္ျပတဲ့ “ဒါ႐ိုက္တာကို မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ေရာ ေရနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး “ဒုကၡေရာက္ခဲ့ဖူးလို႔မ်ား အဲဒီဇာတ္၀င္ခန္းေလးကို ႐ိုက္ျပထားတာမ်ားလားလို႔ေတာင္ ဆက္စပ္ေတြးမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေရရဲ႕တန္ဖိုးကို ေရျပတ္လပ္သြားၿပီဆိုေတာ့မွ တကယ္သိၾကတာပါ။ ေမလတစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ကစၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ႐ြာေတြမွာ ေရျပတ္လပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာကို မဂၢဇင္းေတြ ဂ်ာနယ္ေတြကတစ္ဆင့္ စတင္သိရပါတယ္။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြနဲ႔ မတူဘဲ “ဒီႏွစ္မွာ ေတာ႐ြာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရကန္ေတြ ၊ ေရေတြခမ္းေျခာက္ကုန္တယ္၊ စာေရးသူတို႔ရဲ႕ က၀ၿမိဳ႕နယ္မွာ ႐ြာေပါင္းကိုးဆယ္ေက်ာ္ရွိပါတယ္. ႐ြာတိုင္းလိုလိုပဲ မိုးရာသီကရတဲ့ မိုးေရကိုေလွာင္တဲ့ ေျမစိုက္ေရကန္ႀကီးေတြရွိၾကတယ္၊ ႐ြာတစ္႐ြာမွာ ႏွစ္ကန္ေတာ့ အနည္းဆံုး ရွိၾကပါတယ္၊ မိုးရာသီက ရတဲ့ေရကို ကန္ထဲမွာ သိုေလွာင္ထားၿပီး ေဆာင္းရာသီနဲ႔ ေႏြရာသီေရာက္ရင္ တစ္႐ြာလံုးက လူေရာ တိရစၧာန္ေတြေရာ ကန္ထဲကေရကို သံုးၾကရတယ္၊ ေသာက္ၾကရတယ္၊ ၿမိဳ႕ျပကလူေတြက က်န္းမာေရးအတြက္ဆိုၿပီး ေသာက္ေရသန္႔ေတြ ကိုယ္စီေသာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတာ႐ြာမွာေနရတဲ့သူေတြကေတာ့ ႐ြာထဲကေရကန္ႀကီးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ဧရာမေသာက္ေရသန္႔ကန္ႀကီးေတြပါပဲ၊ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ႕ ေရကန္ႀကီးထဲကေရေတြကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တေပါင္း-တန္ခူး-ကဆုန္မွာပူတဲ့ေနလံုးက ငံု႔ေသာက္သြားေတာ့ ေတာ႐ြာကလူေတြဟာ ေႏြအပူနဲ႔အတူ ဒီႏွစ္ေရေလာက္ပါ့မလားဆိုတဲ့ ရင္အပူပါ ေရာေထြးသြားတယ္၊ စာေရးသူက ေတာ႐ြာေတြ ေရျပတ္ၿပီဆိုတဲ့ အသံေတြၾကားကတည္းက တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ေလး လွဴခ်င္စိတ္ေပၚလာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ စာေရးသူေျဖရမယ့္ TOEFL စာေမးပြဲက ေမ(၈)ရက္ေန႔မွ ၿပီးမွာဆိုေတာ့ စာကိုပဲ လုပ္ေနလိုက္ရတယ္. စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေရအလွဴေစတနာရွင္ေတြလာရာလမ္းကို ေမွ်ာ္ေနၾကမယ့္ ေတာ႐ြာေတြကိုပဲ ျမင္ေနမိတယ္၊ စာေရးသူတို႔ ႐ြာျဖစ္တဲ့ ေညာင္တပင္႐ြာမွာဆိုရင္ ေရမရလို႔ ေႁမြေတြေတာင္ ေသကုန္တယ္၊ လူေတြကေတာ့ ေရရွိတဲ့ ေနရာကို မရအရ လိုက္ရွာတတ္ေပမယ့္ ႐ြာေရကန္ထဲကေရကိုပဲ ေသာက္ေနရတဲ့ တြင္းေအာင္းသတၱ၀ါေတြၾကေတာ့ ႐ြာေရကန္ ေရျပတ္ၿပီဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ ေသာက္စရာ တစ္ျခားေနရာမရွာတတ္ေတာ့ဘူးေလ၊ ရွာျပန္ရင္လည္း လူေတြက ေတြ႕ရင္႐ိုက္သတ္တဲ့ အႏၲရာယ္ကရွိေနေသးေတာ့ အျပင္ကိုလိုက္မရွာေတာ့ဘဲ ေရငတ္ၿပီး အေသခံလိုက္ေတာ့တယ္၊ အလကားရတဲ့ေရကိုမွ ငတ္လို႔ေသရတယ္ဆိုတာ သနားစရာ အလြန္ေကာင္းလွပါတယ္၊ ႐ြာေတြမွာက “ဒီႏွစ္ေရမေလာက္လို႔ ေနာက္ႏွစ္အတြက္ ႐ြာေရကန္ႀကီးကို နစ္နစ္ေလး ထပ္တူးျပန္ေတာ့လည္း သဲေပါက္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ရွိေနတဲ့ အတိမ္အနက္ထက္ ပိုၿပီးတူးလို႔ မရျပန္ဘူး၊ အဲဒီဒုကၡေတြကို ေတာမွာေနခဲ့တဲ့ စာေရးသူကသိေနေတာ့ အခုလို ေရျပတ္ၿပီဆိုတဲ့အခါ လွဴဒါန္းခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္လာတယ္ စာေမးပြဲၿပီးလို႔ ေမလ(၁၀)ရက္ေန႔က စၿပီး ပဲခူးၿမိဳ႕ေပၚကေနတစ္ဆင့္ ကိုယ့္တစ္ႏိုင္ တစ္ပိုင္နဲ႔ ႐ြာေတြကို ကားနဲ႔ ေရလိုက္လွဴပါတယ္၊ ကိုယ္လွဴမယ့္ ႐ြာကို ေရကားမေရာက္ေသးခင္မွာ ကြင္းထဲမွာ ေနၾကတဲ့ တဲေလးေတြက ေရကားကို ျမင္တဲ့အခါ လက္နဲ႔တား-တစ္ဖန္ေရပံုးေတြကို ယူလာၾကၿပီး ေရတစ္ပံုးေလာက္ခ်ထားေပးခဲ့ပါလို႔ ေတာင္းဆိုသံေတြကို ဒုနဲ႔ေဒးျမင္ရတဲ့အခါ စာေရးသူရင္ထဲမွာ နင့္ေနေအာင္ခံစားရပါတယ္၊ ေန႔စဥ္လိုလိုပဲ ကားေတြနဲ႔သယ္ၿပီး ေရလွဴေနၾကတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားအျပား ျမင္ခဲ့ရပါတယ္၊ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓုေခၚလိုက္ပါတယ္၊ ေသာက္ေရေရာ သံုးေရပါ မရွိၾကေတာ့ တစ္႐ြာကို ေရကားႀကီး (၃)စီးေလာက္၀င္မွ မွ်တ႐ံုပဲ ရွိပါတယ္၊ ဂါလံ တစ္ေထာင္ပါတဲ့ တစ္စီးေလာက္နဲ႔ ဆိုရင္ တစ္အိမ္ တစ္ပံုးေတာင္ ရဖို႔ မလြယ္ပါဘူး၊ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ေရအလွဴကားလာလို႔ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေျပးလာၿပီးမွ ဒီၾကေတာ့ ေရမရလိုက္တာေတြလည္း ရွိပါတယ္၊ စာေရးသူက ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ လွဴေနရင္းက ေနာက္ေတာ့ ၀ိုင္း၀န္းလွဴၾကတဲ့သူေတြ ရွိေတာ့ ပိုၿပီးမ်ားမ်ားစားစားေလး လွဴျဖစ္သြားတယ္..၊ အထူးအားျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ဒါယိကာ ဦးျမင့္ေဆြတို႔ မိသားစု-ပဲခူးၿမိဳ႕မွ ၀င္းစတားကုမၸဏီမိသားစုနဲ႔ စာေရးသူရဲ႕ ရဟန္းဒါယိကာ ဒါယိကာမေတြကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္မိတယ္၊ သူတို႔ေတြေထာက္ပံ့လို႔ လွဴႏိုင္တာပဲ၊ မိုးက ေမလ(၁၈)ရက္ေန႔မွ စၿပီး႐ြာခ်တယ္၊ ၿမိဳ႕ေပၚက ေရအလွဴရွင္ေတြေရာ မိုးေမွ်ာ္သူေတြပါ ၀မ္းသာပီတိ အဆံုးမရွိျဖစ္ၾကတယ္၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မိုးမ႐ြာေသးမခ်င္း ေရ ေလွ်ာက္လွဴေနမယ္လို႔ သႏၷိဌာန္ခ်ထားခဲ့တာပါ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္လို႔မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါယိကာႀကီးဦးျမင့္ေဆြက ေရအတြက္ ၀တၳဳလွဴတဲ့ေန႔မွာ ေျပာတဲ့ စကားေလးကို ဒီေနရာမွာ ထည့္ေျပာျပခ်င္တယ္၊ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်စရာေကာင္းတယ္၊ ဦးဇင္းတဲ့ ေရလွဴတဲ့သူဟာ ေတာင္ထိပ္မွာ တက္ေနရင္ေတာင္ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေရမငတ္ဘူး လို႔ ေျပာသြားတယ္၊ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္အခါက ၀ိသာခါေက်ာင္းအမႀကီးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္အတိုင္းသေဘာထားၿပီး ေရလွဴခဲ့တာပါ၊ ျမတ္စြာဘုရား သာ၀တၳိမွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူစဥ္မွာ ရဟန္းေတာ္အပါး ေျခာက္ဆယ္ဟာ ေႏြရာသီအပူဒဏ္ကို ျဖတ္ၿပီး ဘုရားဖူးရန္ သာ၀တၳိကို ႂကြလာခဲ့ၾကတယ္၊ ပူလြန္းအိုက္လြန္းလို႔ ၿမိတ္ေတြေတာင္ေပါက္တဲ့အထိ ရဟန္းေတာ္ေတြ အတိဒုကၡခံစားခဲ့ရတယ္၊ ညေနခင္းမွာ သာ၀တၳိေရာက္ၿပီး မၾကာေသးခင္မွာပဲ မိုးက႐ြာခ်တယ္၊ အဲဒီေတာ့ ခုနက ပူအိုက္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ ေရခ်ိဳးခ်င္စိတ္ျဖစ္လာတာနဲ႔ အကုန္လံုး မိုးေရထြက္ခ်ိဳးၾကတယ္၊ ရဟန္းေတာ္ေတြက သကၤန္းသံုးထည္ပဲ ေဆာင္ေတာ္မူတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြဆိုေတာ့ မိုးေရကို အ၀တ္ဗလာနဲ႔ ထြက္ခ်ိဳးၾကတယ္၊ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမႀကီးက သူ႕ေက်ာင္းကို အာဂႏၲဳကရဟန္းေတြ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုၾကားေတာ့ မနက္ျဖန္ဆြမ္းစားႂကြဖို႔ ကၽြန္တစ္ေယာက္ကို လႊတ္ၿပီးအပင့္ခိုင္းတယ္၊ ကၽြန္ကလည္း မိုးေရထဲမွာ အေျပးေလးလာၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ထဲ၀င္ ဘုန္းႀကီးပင့္မလို႔ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ေက်ာင္းထဲမွာေတြ႕လိုက္ရတာက အ၀တ္မ၀တ္ထားတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ သူက ရဟန္းေတာ္ေတြလို႔ မထင္ေတာ့ဘူး၊ အိႏၵိယမွာ ထိုစဥ္က ေခတ္စားေနတဲ့ (ယခုလည္း အိႏၵိယရဲ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ ေဒသေတြမွာ ေခတ္စားေနတုန္းပဲ) အ၀တ္မ၀တ္တဲ့ တကဒြန္းေတြ-တိတၳိေတြလို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္သြားတယ္၊ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းအမႀကီးကို ေက်ာင္းထဲမွာ တိတၳိေတြပဲ ေတြ႕ခဲ့တယ္လို႔ျပန္ေျပာတယ္၊ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမႀကီး ကိုယ္ေတာ္ေတြ သကၤန္းရွားပါးလို႔ အ၀တ္ဗလာနဲ႔ ေရခ်ိဳးေနတာပဲဆိုတာကို သိေတာ့ မိုးတိတ္သြားတဲ့အခါ ေစာေစာကကၽြန္ကိုပဲ ေက်ာင္းကို တစ္ေခါက္ျပန္လႊတ္တယ္၊ ဒီအခါမွာ မိုးေရခ်ိဳးေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္အားလံုးက သကၤန္းညီညီညာညာ၀တ္႐ံုလို႔ တရား႐ႈမွတ္ေနၿပီ၊ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ ထိုကိုယ္ေတာ္ အပါးေျခာက္ဆယ္အတြက္ သကၤန္းအစံုေျခာက္ဆယ္ကို ၀ိသာခါေက်ာင္းအမႀကီးက လွဴလိုက္တယ္၊ ထိုအလွဴပြဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တရားေဟာေတာ္မူရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းအမႀကီးကို ဘာအတြက္ရည္မွန္းၿပီး သကၤန္းလွဴခဲ့တာလဲ လို႔ ေမးေတာ္မူပါတယ္၊ ဒီအခါမွာ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမႀကီး ေျဖၾကားတဲ့ အေျဖေလးဟာ အေတာ္ေလး မွတ္သားစရာေကာင္းလွပါတယ္၊ သူဟာ ဒီသကၤန္း လွဴရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဘာအက်ိဳးမွ မရည္႐ြယ္ခဲ့ပါဘူး၊ ယခု လို သူလွဴလိုက္ရတဲ့ သကၤန္းကို ၀တ္႐ံုလိုက္ေသာအားျဖင့္ သာသနာေတာ္ကို တိတၳိလို႔အထင္မခံရရင္ေတာ္ပါၿပီ၊ တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ေလးစားစရာ ေကာင္းတဲ့စကားေလးပါလဲ၊ စာေရးသူနဲ႔ အတူေႏြမွာ ေရတန္ဖိုးကိုသိၿပီး လွဴခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြအားလံုးဟာလည္း ေရလွဴရတဲ့ အက်ိဳးဟာ ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္ကိုးပါဘူး၊ ဒီေရကို ေသာက္သံုးလိုက္ရတဲ့သူူေတြမွာ ေရငတ္ေျပသြားရင္ ေတာ္ပါၿပီဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပဲ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူနဲ႔အတူ ေရအလွဴမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့သူေတြနဲ႔ ေႏြရာသီမွာ ေရလွဴခဲ့ၾကတဲ့ အဖြဲ႕အားလံုးကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္လို႔ ဒီေဆာင္းပါးေလး ေရးျဖစ္သြားတာပါ။

အရွင္ဇဋိလ-က၀ (သီတဂူဓမၼကထိက)

ေကတုမတီအေဆာင္

သီတဂူကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္

စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုး၊ စစ္ကိုင္း။

ခ်စ္သူ
မင္းနဲ႔ငါ အတူ
ခ်စ္ျခင္းဟူသမွ်ကို
ျငဴစူျခင္း ကင္းပ
ျဖဴစင္ျခင္း အျပည့္အ၀နဲ႔
ေသြးမကြဲ လက္မကြာ
တစ္သက္မခြာ
ထာ၀ရ အၿမဲ
ဆက္ကာသာပဲ ခ်စ္ၾကမယ္ရယ္လို႔
သစၥာပြဲေလး ႏႊဲခဲ့ၾကေသးတယ္ေနာ္...။

တစ္ဦးကိုတစ္ဦး
နားလည္မႈေပး
စာနာမႈအေတြးနဲ႔
ၾကင္နာမႈေလး မေ၀းရေအာင္
ေႏြးေထြးမႈ ေမတၱာရည္နဲ႔
ခ်စ္ကမၻာေလးလည္း တည္ခဲ့ၾကေသးတယ္ေနာ္.....။

ခ်စ္သူ
အလြမ္းမသိ အေဆြးမပိ
ယုယမႈ အတိၿပီးတဲ့
တစ္ႏွစ္နီးနီး
ခ်စ္ခရီးမွာ
အခ်စ္ႀကီး ခ်စ္ခဲ့ၿပီးကာမွ
........
......
ေမာင္ရယ္.......။

ကဗ်ာမေလး

ကဗ်ာေလး စာေလး

ခင္မင္မႈသေကၤတမ်ား

ဒီလို ဒီလို ေ၀ဖန္ၾကတယ္

Wednesday, June 16, 2010

ေရတန္ဖိုး

Monday, June 14, 2010

ဘုရားစူး ကဗ်ာ

Monday, April 26, 2010

လူႀကီးမင္း သံုးစြဲေနေသာ Internet မွာ.....

Saturday, April 24, 2010

ေတာ္ေသးတာေပါ့

Wednesday, March 17, 2010

မင္းေပးတဲ့ ကဗ်ာ

Wednesday, January 27, 2010

႐ိုးသြားလား

Thursday, January 21, 2010

မိန္းကေလး အခ်စ္

Wednesday, January 20, 2010

“သတိ ႐ူးတတ္သည္“

Thursday, December 31, 2009

“မဂၤလာႏွစ္သစ္ကူးေလး ျဖစ္ပါေစ”

ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း

သြားေနက်ေနရာေလးေတြ